Łużycka Drużyna Łucznicza

Jeśli bywałeś w karczmie "Pod obłokiem"
Wczoraj, przedwczoraj, bądź nawet przed rokiem,
To wiesz, że tam można spotkać łuczników
Niegroźnych drabów, żądnych wyników
W strzelaniu do celu we wszelkich turniejach,
Co chcą swe imiona zapisać w dziejach
Swojej osady, miasta, ... regionu
W przechwałkach nigdy nie spuszczając z tonu.
Wesoła drużyna zuchów ponad zuchy!
Co to nie są w cale średniowieczne duchy...!

			Andrzej Rotmistrz Klucz gęsi przyniósł mnie tutaj z północy Lecąc tu długo i najczęściej w nocy A że mój przodek od maczugi stronił Przeto mnie wikinga ku łukowi skłonił. A od gąski miłej która mnie tu niosła Bym w wikinga życiu nie miał ksywy osła Dane miałem pióro i talentu krztynę Abym pisał wiersze - sławiąc w nich drużynę. Chciej zobaczyć tomik nie tak znowu mały I przeczytaj strofę albo i wiersz cały Jeśli tak się stanie że coś Cię tu wzruszy Muza się ucieszy - lżej będzie , na duszy...


			Krystyna Łuczniczka to panna albo też pani Co łucznika swego nigdy nie zgani Za to że z miłości do niej za pomocą strzały Serca przestrzelił dla jej i swej chwały
			Karol Starszy Oficer Karol jest drzewem, krzakiem lub trawą Pilnując granic żyje obawą, Że któryś z kamratów bez jego wiedzy Wypuści strzałę zza drugiej miedzy A on za stogiem słomy ukryty, Gdy ją usłyszy stanie jak wryty.
			Jerzy - naczelny łowca drużyny Wśród borów rozległych Gdzie zwierz groźny chadza Jerzy tylko z łukiem Na niego się zasadza Wiedzą to niedźwiedzie I wilków liczne stada Że z Jerzym w takiej chwili Zadzierać nie wypada Gdy strzał zza sosny padnie A Jerzy celnie strzeli Niedźwiedzia, wilka ładnie W trofeach swych powieli
			Darek Dziesiętnik Młodość ma swoje odwieczne prawa Strzelanie z łuku to jest zabawa Ale i ciężka mozolna praca Która na pewno mi się opłaca Bo zamiast po bramach się strasznie nudzić Lepiej łucznika w sobie rozbudzić Co wie co to w trudzie dążeniu do celu Jak ludzi przede mną tak bardzo wielu
			Ola Oli obecność jest dla nas łuczników Zachętą do jeszcze lepszych wyników A szczególnie Darek tak jest w tym zawzięty Że już mu wielu nie dorasta pięty


			Mikołaj Piechota Mikołaj prezenty rozdawać lubi Lecz tak naprawdę czym innym się chlubi Bo życie rycerza szczególnie templariusza Ku czynom bardziej wzniosłym serce mu porusza
			Waldemar Historia historia po trzykroć historia Dociekań praktyka i ścisła teoria Jest z nią związany jak statek z portem cumą Co jest mu to chwałą i na pewno dumą
			Jadwiga
`			Łukasz Czarodziej małej skrzynki zwanej aparatem Kroniki tworzy obrazem zimą wiosną latem Na jego barwnych zdjęciach jesteśmy jak żywi W odtwórstwie historii radośni szczęśliwi
			Maciek Piechota Na kogo nam Maciek wyrośnie? Pewnie kiedyś zazdrościł sośnie I teraz ma wzrost godny sekwoi A przy szlachetnym sercu nikt się go nie boi